فاطمه زهرا

عَنِ الصَّادق: قَالَت فَاطِمَة:لَمَّانَزَلَتْ عَلَى النَّبِيِّ: ﴿ لاَ تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا﴾ (النور:۶۳) قَالَتْ فَاطِمَةُ فتهيَّبْتُ [هبت] النَّبِيَّ أَنْ أَقُولَ لَهُ: يَا أَبَتِ فَجَعَلْتُ أَقُولُ لَهُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَقْبَلَ عَلَيَّ فَقَالَ لِي: يَا بُنَيَّةُ لَمْ تَنْزِلْ فِيكِ وَ لاَ فِي أَهْلِكِ منْ قَبْلُ [وَ لَا فِي أَهْلِكِ وَ لَا فِي نَسْلِك‏] أَنْتِ مِنِّي وَ أَنَا مِنْكِ وَ إِنَّمَا نَزَلَتْ فِي أَهْلِ الْجَفَاءِ[وَ الْغِلْظَةِ مِنْ قُرَيْش‏] وَ الْبَذَخِ وَ الْكِبْرِ قُولِي: يَا أَبَتِ فَإِنَّهُ أحيى لِلْقَلْبِ وَ أَرْضَى لِلرَّبِّ. ثُمَّ قَبَّلَ النَّبِيُّ جَبْهَتِي وَ مَسَحَنِي بِرِيقِهِ فَمَا احْتَجْتُ إِلَى طِيبٍ بَعْدَهُ.

ترجمه:

امام صادق(علیه السلام) از حضرت زهرا(علیها السلام) روایت می‌فرمایند که ایشان فرمودند: چون آیۀ (لاَ تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا) [«آن چنان که يکديگر را صدا می‏زنيد پيامبر(صلی الله علیه و آله) را صدا مزنيد»] بر پیامبر نازل شد، به دلیل مراعات عظمت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، من نیز او را «پدر» صدا نکردم و او را «رسول الله» می‌خواندم.
پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) [چون تغيير رويه را در من مشاهده نمود] به من رو کرد و فرمود: ای دخترم! اين آيه در مورد تو و اهل تو نازل نشده است. تو از منی و من از تو هستم؛ بلکه اين آيه در مورد جفاکاران و متکبران فرود آمده است. تو مرا «پدر» صدا بزن چراکه اين کلام، قلب مرا بيشتر زنده می‌کند و پروردگار را راضی‌تر می‌نماید.
آنگاه پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) پيشانيم را بوسيد و آب دهانش را به رویم کشید که از آن پس به [استعمال] بوی خوش نيازمند نگرديدم.

منابع:

دُر النظيم، عاملی، ص۴۶۲؛ كشف اليقين، علامه حلی، ص۳۵۴؛ تفسیر برهان، علامه بحرانیی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۰۲؛ تفسير صافی، فيض كاشانی، ج۳، ص۴۵۱؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۳۳.

منبع اهل تسنن: مناقب علی بن أبی طالب، ابن المغازلی، ص۲۸۵.