فاطمه زهرا

إنَّ النَّبِيَّ قَالَ:‏ «إِنَّمَا فَاطِمَةُ شِجْنَةٌ مِنِّي يَقْبِضُنِي‏ مَا يَقْبِضُهَا وَ يَبْسُطُنِي مَا يَبْسُطُهَا».

ترجمه:

رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمودند: همانا فاطمه(علیهاالسلام) شعبه و بخشى از وجود من است. آنچه او را ناراحت كند مرا ناراحت می‌کند و آنچه وى را خوشحال نمايد مرا خوشحال می‌نماید.

منابع:

مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۲؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۳۹؛ الغدیر، علامه امينی، ج۷، ص۲۳۲.
منابع اهل تسنن: (آخر حدیث را این گونه آوردند: يَبْسُطُنِي مَا يَبْسُطُهَا وَ يَقْبِضُنِي‏ مَا يَقْبِضُهَا).
مسند أحمد، أحمد بن حنبل، ج۴، ص۳۳۲؛ آحاد و المثانی، ضحاک، ج۵، ص۳۶۲؛ معجم الكبير، طبرانی، ج۲۰، ص۲۶ و ج۲۲، ص۴۰۵؛ مستدرک، حاكم نيشابوری، ج۳، ص۱۵۴- ۱۵۵ (حاکم گوید: هذا حديث صحيح الاسناد و لم يخرجاه) و (تعليق الذهبي في التلخيص: صحيحٌ)؛ تاريخ مدينة دمشق، ابن عساكر، ج۷۰، ص۲۱؛ سير أعلام النبلاء، ذهبی، ج۲، ص۱۳۲؛ مجمع الزوائد، هيثمی، ج۹، ص۲۰۳؛ كنز العمال، متقی هندی، ج۱۲، ص۱۱۱؛ نزهة النظر ، عادل عبد الرحمن بدری، ص۴۳۴.

همچنین: عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ النَّبِيِّ أَنَّهُ قَالَ: إِنَ‏ فَاطِمَةَ شِجْنَةٌ مِنِّي يُؤْذِينِي مَا آذَاهَا وَ يَسُرُّنِي مَا يَسُرُّهَا» ابن عبّاس گويد: پيغمبر  فرمود: فاطمه شعبه و بخشى از وجود من است، آزرده مى‏سازد مرا آنچه او را آزرده مى‏سازد، و شادمان مى‏كند مرا آنچه او را شادمان مى‏نمايد.معانی الأخبار، شيخ صدوق، ص۳۰۳؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۲۶ و ج۷۱، ص۹۵.
و همچنین: عَنْهُ [عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ] قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ‏ إِنَّ فَاطِمَةَ شَجْنَةٌ مِنِّي‏ يُسْخِطُنِي‏ مَا أَسْخَطَهَا وَ يُرْضِينِي مَا أَرْضَاهَا» رسول خدا فرمود: فاطمه پاره‏اى از وجود من است، پس هر كه او را به غضب آورد مرا غضبناک نموده و هر كه او را خشنود نمايد مرا خشنود نموده است. كشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۹۵؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۵۴؛ خصائص فاطميه، كجوری، ج۲، ص۴۶۶.

و همچنین: عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: «لَمَّا وُلِّيَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَعْطَانَا عَطَايَا عَظِيمَةً. قَالَ: فَدَخَلَ عَلَيْهِ أَخُوهُ فَقَالَ لَهُ: إِنَّ بَنِي أُمَيَّةَ لَا تَرْضَى مِنْكَ بِأَنْ تُفَضِّلَ بَنِي فَاطِمَةَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ: أُفَضِّلُهُمْ لِأَنِّي سَمِعْتُ حَتَّى لَا أُبَالِي أَنْ أَسْمَعَ أَوْ لَا أَسْمَعُ أَنَّ‏ رَسُولَ اللَّهِ كَانَ يَقُولُ: إِنَّمَا فَاطِمَةُ شَجْنَةٌ مِنِّي‏، يَسُرُّنِي‏ مَا سَرَّهَا [أسَرَّهَا] وَ يَسُوؤُنِي مَا سَاءَهَا، فَأَنَا أَتْبَعُ سُرُورَ رَسُولِ اللَّهِ وَ أَتَّقِي مَسَاءَتَه‏» قرب الاسناد، حميری قمی، ص۱۱۲، ص۱۱۳؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۶، ص۳۲۰.