فاطمه زهرا

عَنِ ابْنِ عُمَارَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَنْ فَاطِمَةَ لِمَ سُمِّيَتْ زَهْرَاءَ فَقَالَ: «لِأَنَّهَا كَانَتْ إِذَا قَامَتْ فِي مِحْرَابِهَا زَهَرَ نُورُهَا لِأَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا يَزْهَرُ نُورُ الْكَوَاكِبِ لِأَهْلِ‏الْأَرْضِ».

ترجمه:

ابن عماره از پدرش روایت کرده که گفت: از امام صادق(علیه السلام) پرسيدم: چرا حضرت فاطمه(علیها السلام)، «زهراء» ناميده شد؟
امام صادق(علیه السلام) فرمود: به این دلیل که ایشان وقتی در محراب عبادت می‌ایستاد نور آن حضرت(علیها السلام) برای اهل آسمان تلألؤ می‌نمود. آنچنان كه نور ستارگان برای ساكنين زمين می‌درخشد.

منابع:
علل الشرائع، شيخ صدوق، ج۱، ص۱۸۱؛ معانی الأخبار، شيخ صدوق، ص۶۴؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۱۲ -۱۳.
منبع اهل تسنن: أهل البيت، توفيق أبو علم، ص۱۱۲: (بنا بر نقل إحقاق الحق، آیت الله مرعشی نجفی، ج‏۱۹، ص۱۱).

همچنین: «عن ابن عباس عن رسول الله :… مَتَى قَامَتْ [فَاطِمَة] فِي مِحْرَابِهَا بَيْنَ يَدِي رَبِّهَا جَلَّ جَلَالُهُ زَهَرَ نُورُهَا لِمَلَائِكَةِ السَّمَاءِ كَمَا يَزْهَرُ نُورُ الْكَوَاكِبِ لِأَهْلِ الْأَرْضِ‏…» فرائد السمطين، جوینی شافعی، ج‏۲،ص:۳۵.