فاطمه زهرا

«أَبُو هَاشِمٍ الْعَسْكَرِيُّ: سَأَلْتُ صَاحِبَ الْعَسْكَرِ : لِمَ سُمِّيَتْ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءَ؟ فَقَالَ: كَانَ وَجْهُهَا يَزْهَرُ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَوَّلِ النَّهَارِ كَالشَّمْسِ الضَّاحِيَةِ وَ عِنْدَ الزَّوَالَ كَالْقَمَرِ الْمُنِيرِ وَ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ كَالْكَوْكَبِ الدُّرِّيِّ».

ترجمه:

ابو هاشم عسكرى گويد: از امام حسن عسكرى(علیه السلام) پرسيدم: چرا حضرت فاطمه(علیها السلام) را «زهراء» ناميدند؟ فرمود: زيرا چهره او براى امير المؤمنين(علیه السلام) از اوّل روز مانند آفتاب روشن و به هنگام زوال مانند ماه درخشان و به هنگام غروب آفتاب مانند ستارۀ درخشنده نور می داد.

منابع:
مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۰ – ۱۱۱؛ تسلية المجالس، کرکی حائری، ج‏۱،ص۵۲۲؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۱۶.