فاطمه زهرا

عَنِ النَّبِيِّ قَالَ: «لَمَّا خَلَقَ اللَّهُ الْجَنَّةَ خَلَـقَهَا مِنْ نُورِ وَجْهِهِ[مِنْ نُورِ الْعَرْش‏] ثُمَّ أَخَذَ ذَلِكَ النُّورَ فَقَذَفَهُ فَأَصَابَنِي ثُلُثُ النُّورِ وَ أَصَابَ‏ فَاطِمَةَ ثُلُثُ‏ النُّورِ وَ أَصَابَ عَلِيّاً وَ أَهْلَ بَيْتِهِ ثُلُثُ النُّورِ فَمَنْ أَصَابَهُ مِنْ ذَلِكَ النُّورِ اهْتَدَى إِلَى وَلَايَةِ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَنْ لَمْ يُصِبْهُ مِنْ ذَلِكَ النُّورِ ضَلَّ عَنْ وَلَايَةِ آلِ مُحَمَّدٍ.»

ترجمه:

از پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) روايت شده كه فرمود: وقتى كه خداوند بهشت را آفريد آن را از نور وجه خويشتن آفريد، سپس آن نور را گرفت و افکند [تاباند] یک سوم آن نور به من اصابت کرد و یک سوم ديگرش به دخترم فاطمه(علیها السلام) و یک سوم آن به على(علیه السلام) و فرزندانش رسيد.
پس كسى كه از آن نور به وى رسيده باشد به ولايت آل محمّد هدايت خواهد شد و كسى كه از آن نور به او نرسيده باشد از ولايت آنان گمراه مى‏گردد.

منابع:

خصال، شيخ صدوق، ص۱۸۸؛روضة الواعظين، فتال نيشابوری، ص۱۴۸؛ مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۰۶؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۴۴.