فاطمه زهرا

عَنِ الصَّادِق: «… إِنَّ فَاطِمَةَ مَكَثَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ خَمْسَةً وَ سَبْعِينَ يَوْماً وَ كَانَ دَخَلَهَا حُزْنٌ شَدِيدٌ عَلَى أَبِيهَا وَ كَانَ جَبْرَئِيلُ يَأْتِيهَا فَيُحْسِنُ عَزَاءَهَا عَلَى أَبِيهَا وَ يُطَيِّبُ نَفْسَهَا وَ يُخْبِرُهَا عَنْ أَبِيهَا وَ مَكَانِهِ وَ يُخْبِرُهَا بِمَا يَكُونُ بَعْدَهَا فِي ذُرِّيَّتِهَا وَ كَانَ عَلِيٌّ يَكْتُبُ ذَلِكَ فَهَذَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ».(۱)

ترجمه:

از امام صادق(علیه السلام) روایت شده که فرمودند: همانا فاطمه(علیها السلام) پس از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) هفتاد و پنج روز زنده بود و اندوه فراوانى از رحلت پدرش بر او وارد شده بود و جبرئيل مى‏آمد و او را در رحلت پدر تسليت مى‏گفت و او را خوشدل مى‏داشت و از پدرش و جايگاه وى به او گزارش مى‏داد و از آنچه پس از وى براى ذريه‏اش پيش می‌آيد خبر مى‏داد و على(علیه السلام) آنها را مى‏نوشت؛ اين مصحف فاطمه(علیها السلام) است.

منابع:

كافی، شيخ كلينی، ج۱، ص۲۴۱؛ المحتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۵۸؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۲۶، ص۴۱.

و همچنین: «أَبُو عُبَيْدَةَ عَنِ الصَّادِقِ قَالَ:‏ بَكَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِيهَا خَمْسَةً وَ سَبْعِينَ يَوْماً وَ كَانَ جَبْرَئِيلُ يَأْتِيهَا وَ يُخْبِرُهَا بِحَالِ أَبِيهَا وَ يُعَزِّيهَا وَ يُخْبِرُهَا بِالْحَوَادِثِ بَعْدَهَا وَ كَانَ عَلِيٌّ  يَكْتُبُ ذَلِكَ وَ هَذَا كَقَوْلِهِ تَعَالَى:‏ (فَناداها مِنْ تَحْتِها أَلَّا تَحْزَنِي)‏.»؛ امام صادق فرمود: حضرت زهرا هفتاد و پنج روز بر [مصیبت رحلت] پدرشان گریه کردند و جبرئیل به خدمت ایشان می‌آمد و ایشان را از احوال پدر خبر می‌داد و تسلیت می‌گفت و نیز خبر می‌داد از حوادثی که بعد از شهادت حضرت زهرا به وقوع خواهد پیوست و امیر مومنان آن را می‌نوشتند و این همانند کلام خداوند متعال است که می‌فرماید: «پس، از زير [پاى] او [فرشته] وى را ندا داد كه : محزون مباش».مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۶.