فاطمه زهرا

عَنْ‏ أبي بَصیرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ: «إِنَّ اللَّهَ (تَعَالَى) أَمْهَرَ فَاطِمَةَ رُبعَ‏ الدُّنْيَا، فَرُبعُهَا لَهَا، وَ أَمْهَرَهَا الْجَنَّةَ وَ النَّارَ، تُدْخِلُ أَعْدَاءَهَا النَّارَ، وَ تُدْخِلُ أَوْلِيَاءَهَا الْجَنَّةَ، وَ هِيَ الصِّدِّيقَةُ الْكُبْرَى، وَ عَلَى مَعْرِفَتِهَا دَارَتِ الْقُرُونُ الْأولَي [الْأُوَلُ]».

ترجمه:

ابو ‌بصیر از امام صادق(علیه السلام) روايت كرده كه فرمود: همانا خداوند تبارک و تعالى مهريّه حضرت فاطمه(علیها السلام) را ربع دنيا قرار داد، پس يک چهارم دنيا به آن حضرت تعلّق دارد و مهريه او را بهشت و جهنّم قرار داد، دشمنانش را داخل جهنّم و دوستانش را داخل بهشت می‌گرداند و او صدّيقۀ كبرى است [بزرگترین صدّیقه] و قرنهای نخستین بر محور معرفت او گردش نموده است.

منابع:

امالی، شیخ طوسی، ص۶۶۸؛ بحار الانوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۱۰۵؛ رياض الأبرار، سید نعمت الله جزائری،ج‏۱، ص۵۰.