فاطمه زهرا

عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيِّ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ ﴿كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ﴾ قَالَ: الْحَبَّةُ فاطمة وَ السَّبْعُ السَّنَابِلِ سَبْعَةٌ مِنْ وُلْدِهَا سَابِعُهُمْ قَائِمُهُمْ قُلْتُ: الحَسَن قَالَ: إِنَّ الحَسَن إِمَامٌ مِنَ اللَّهِ مُفْتَرَضٌ طَاعَتُهُ وَ لَكِنْ لَيْسَ مِنْ السَّنَابِلِ السَّبْعَةِ أَوَّلُهُمْ الحُسَيْن وَ آخِرُهُمْ القَائِم فَقُلْتُ: قَوْلُهُ ﴿فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ﴾ قَالَ: يُولَدُ الرَّجُلُ مِنْهُمْ فِي الْكُوفَةِ مِائَةٌ مِنْ صُلْبِهِ وَ لَيْسَ ذَاكَ إِلَّا هَؤُلَاءِ السَّبْعَةُ».

ترجمه:

مفضل بن محمد جعفى گفت: از امام صادق(علیه السلام)، دربارۀ گفتۀ خداى سبحان ﴿كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ﴾ (البقره: ۲۶۱) [همانند دانه‏اى است كه هفت خوشه رويانید]، پرسيدم، حضرت فرمود: منظور از «حبّه»، فاطمه(علیها السلام)، است و هفت سنبل، هفت تن از فرزندان اوست، كه هفتمين آنها قائم آنان است، عرض كردم: امام حسن(علیه السلام)، [پس چه؟] فرمود: حسن(علیه السلام)، امامی است از ناحیۀ خداوند كه اطاعتش واجب است ولى از سنبل‌هاى [خوشههای] هفتگانه نيست، بلكه نخستين فرد آنان حسين(علیه السلام)، و آخرين آنها قائم(عج الله تعالی فرجه الشریف) است.
عرض كردم: اينكه خداوند فرمود: ﴿فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ﴾ (البقره: ۲۶۱) [در هر خوشه‏اى صد دانه باشد] منظور چيست؟ فرمود: از صُلب هر کدام از آنها، صد نفر در كوفه به وجود می‌آيد، و آنها جز اين هفت تن نيستند.

منابع:
تفسير عياشی، ج۱، ص۱۴۷؛ فوائد الطوسية، حر عاملی، ص۲۹۸؛ تفسیر برهان، علامه بحرانی، ج۱، ص۵۴۲؛ تفسير كنز الدقائق، شیخ محمد قمی مشهدی، ج۲، ص۴۳۵ – ۴۳۶.

نکته: پر واضح است که این روایت در مقام حصر تعداد ائمه(علیهم السلام) از ذریۀ حضرت زهرا(علیها السلام) نیست و بلکه هفت امام از یازده امام از ذریۀ حضرت زهرا علیهاالسلام دارای این خصوصیت هستند که صد فرزند از ذریۀ ایشان در کوفه به دنیا خواهد آمد که هفتمین آنان وجود مقدس امام زمان(عج الله تعالی فرجه الشریف) است.