فاطمه زهرا

«عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قُلْتُ: لِمَ سُمِّيَتْ فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ زَهْرَاء؟
فَقَالَ: لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَهَا مِنْ نُورِ عَظَمَتِهِ فَلَمَّا أَشْرَقَتْ أَضَاءَتِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ بِنُورِهَا وَ غَشِيَتْ أَبْصَارَ الْمَلَائِكَةِ وَ خَرَّتِ الْمَلَائِكَةُ للهِ سَاجِدِينَ وَ قَالُوا: إِلَهَنَا وَ سَيِّدَنَا مَا هَذَا النُّورُ؟
فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِمْ: هَذَا نُورٌ مِنْ نُورِي وَ أَسْكَنْتُهُ فِي سَمَائِي خَلَقْتُهُ مِنْ عَظَمَتِي أُخْرِجُهُ مِنْ صُلْبِ نَبِيٍّ مِنْ أَنْبِيَائِي أُفَضِّلُهُ عَلَى جَمِيعِ الْأَنْبِيَاءِ وَ أُخْرِجُ مِنْ ذَلِكَ النُّورِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي يَهْدُونَ إِلَى حَقِّي وَ أَجْعَلُهُمْ خُلَفَائِي فِي أَرْضِي بَعْدَ انْقِضَاءِ وَحْيِي».

ترجمه:

جابر، از امام صادق(علیه السلام) نقل نموده است که: محضر مبارک امام صادق(علیها السلام) عرض كردم: چرا فاطمۀ زهرا(علیها السلام) به «زهراء» نامگذاری شدند؟
حضرت فرمودند: زيرا خدای عزّوجلّ او را از نور عظمت خودش آفريد و هنگامى كه [نور وجود] فاطمۀ زهرا(علیها السلام) درخشيد آسمان‌ها و زمين به نورش روشن گردید و ديدگان فرشتگان از شدّت نورش بسته شد و تمام ملائكه برای خدای تبارک و تعالى سجده نمودند و عرض كردند: اله ما و سرور ما! اين نور، چیست؟
خداوند متعال به آنها وحى فرمود: اين نوری از نور من است كه در آسمان ساكنش كرده‏ام. او را از عظمت خويش آفريدم و از صلب پيامبرى از پيامبرانم خارج نمودم و بر تمام انبياء برتري دادم. از اين نور، پيشوايانى را كه به امر من قيام مى‏كنند و مردم را به حق من هدايت مى‏نمايند بيرون مى‏آورم و اين پيشوايان را پس از انقطاع وحی، جانشينان خود در روى زمين قرار مىیدهم.

منابع:
إمامة و التبصرة، علی ابن بابويه قمی، ص۱۳۳؛ علل الشرائع، شيخ صدوق، ج۱، ص۱۷۹ – ۱۸۰؛ معانی الأخبار، شيخ صدوق، ص۶۴؛ دلائل الامامه، طبری شیعی، ص۱۴۹؛ نوادر المعجزات، طبری، ص۸۲: (طبری روایت را از جابر بن عبد الله، از امام باقر نقل کرده است)؛ دُر النظيم، عاملی، ص۴۵۶؛ عدد القوية، علامه حلی، ص۲۲۷؛ كشف الغمه، إربلی، ج۲، ص۹۲؛ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۴؛ جواهر السنيه، حر عاملی، ص۲۳۹؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۱۲.
منبع اهل تسنن: اهل البیت، توفیق ابوعلم، ص۱۱۲: (بنا بر نقل شرح احقاق الحق، آیت الله مرعشی نجفی، ج۱۹، ص۱۰).