فاطمه زهرا

عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ الْجُعْفِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ‏: «قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَ﴿وَ الْفَجْرِ﴾ ( ) هُوَ الْقَائِمُ وَ «اللَّيَالِي الْعَشْرُ» الْأَئِمَّةُ مِنَ الْحَسَنِ إِلَى الْحَسَنِ وَ ﴿الشَّفْع﴾ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ وَ فَاطِمَةُ وَ ﴿الْوَتْر﴾ هُوَ اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ‏ ﴿وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ﴾ هِيَ دَوْلَةُ حَبْتَرٍ فَهِيَ تَسْرِي إِلَى قِيَامِ الْقَائِمِ».( )

ترجمه:

جابر جعفی از حضرت صادق علیه السلام در بارۀ آیۀ (وَ الْفَجْرِ﴾ روایت كرده كه فرمود: «فجر» [در سورۀ مبارکۀ فجر] قائم(عج الله تعالی فرجه الشریف) است و «شبهاى ده‏گانه» ائمه(علیهم السلام) هستند از امام حسن مجتبی(علیه السلام) تا امام حسن عسكرى(علیه السلام)‏ و ﴿الشَّفْع﴾ اميرالمؤمنين(علیه السلام) و فاطمه(علیها السلام) است و ﴿الْوَتْر﴾ خداى يكتاست كه شريكى ندارد. ﴿وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ﴾ [و آن شبی که سپری می‌شود] حكومت حَبتَر (نام یکی از غاصبان خلافت) است كه تا قيام قائم(عج الله تعالی فرجه الشریف) ادامه دارد.

منابع:
تأويل الآيات، استر آبادی، ج۲، ص۷۹۲؛ تفسیر برهان، علامه بحرانی، ج۵، ص۶۵۰؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۲۴، ص۷۸ و ج۳۱، ص۵۹۱؛ تفسير كنز الدقائق، شيخ محمد قمی مشهدی، ج۱۴، ص۲۶۶ – ۲۶۷.