فاطمه زهرا

«عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمْزَةَ بْنِ حُمْرَانَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ:‏ أَنَّهُ جَاءَ إِلَيْهِ رَجُلٌ فَقَالَ: يَا أَبَا الْحَسَنِ إِنَّكَ تُدْعَى أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فَمَنْ أَمَّرَكَ عَلَيْهِمْ؟ قَالَ: اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ أَمَّرَنِي عَلَيْهِمْ. فَجَاءَ الرَّجُلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيَصْدُقُ عَلِيٌّ فِيمَا يَقُولُ إِنَّ اللَّهَ أَمَّرَهُ عَلَى خَلْقِهِ؟ فَغَضِبَ النَّبِيُّ ثُمَّ قَالَ: إِنَّ عَلِيّاً أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ بِوَلَايَةٍ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عَقَدَهَا لَهُ فَوْقَ عَرْشِهِ وَ أَشْهَدَ عَلَى ذَلِكَ مَلَائِكَتَهُ. إِنَّ عَلِيّاً خَلِيفَةُ اللَّهِ وَ حُجَّةُ اللَّهِ وَ إِنَّهُ لَإِمَامُ الْمُسْلِمِينَ طَاعَتُهُ مَقْرُونَةٌ بِطَاعَةِ اللَّهِ وَ مَعْصِيَتُهُ مَقْرُونَةٌ بِمَعْصِيَةِ اللَّهِ فَمَنْ جَهِلَهُ فَقَدْ جَهِلَنِي وَ مَنْ عَرَفَهُ فَقَدْ عَرَفَنِي وَ مَنْ أَنْكَرَ إِمَامَتَهُ فَقَدْ أَنْكَرَ نُبُوَّتِي وَ مَنْ جَحَدَ إِمْرَتَهُ فَقَدْ جَحَدَ رِسَالَتِي وَ مَنْ دَفَعَ فَضْلَهُ فَقَدْ تَنْقُصُنِي وَ مَنْ قَاتَلَهُ فَقَدْ قَاتَلَنِي وَ مَنْ سَبَّهُ فَقَدْ سَبَّنِي لِأَنَّهُ مِنِّي خُلِقَ مِنْ طِينَتِي وَ هُوَ زَوْجُ فَاطِمَةَ ابْنَتِي وَ أَبُو وَلَدَيَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ.
ثُمَّ قَالَ: أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ حُجَجُ‏ اللَّهِ‏ عَلَى خَلْقِهِ أَعْدَاؤُنَا أَعْدَاءُ اللَّهِ وَ أَوْلِيَاؤُنَا أَوْلِيَاءُ اللَّهِ.»

ترجمه:

مردى خدمت حضرت علی(علیه السلام) آمد و عرض كرد: به شما اميرالمؤمنين(علیه السلام) گويند؛ چه کسی تو را بر مؤمنان امير كرده است؟ حضرت(علیه السلام) فرمودند: خداى جلّ جلاله مرا امير آنها كرده است.
آن شخص نزد رسول خدا(صلی الله علیه و آله) آمد و گفت: يا رسول اللَّه، على(علیه السلام) راست می‌گويد كه خدا او را امير بر خلق كرده است؟
پيامبر(صلی الله علیه و آله) با خشم فرمود: به راستى که على(علیه السلام) به ولايتِ خداى عز و جل امير بر خلق است و خداوند از بالاى عرش خود آن را برای علی(علیه السلام) منعقد نمود و ملائكه را گواه گرفت‏ كه على(علیه السلام) خليفه و حجت خدا و امام مسلمانان است. طاعتش همان طاعت خدا و نافرمانيش، نافرمانى خداست. هر كس او را نشناسد مرا نشناخته و هر كس او را بشناسد مرا شناخته است. هر كس منكر امامت اوست منكر نبوت من است و هر كس امير بودن او را انكار كند رسالت مرا انكار كرده است. هر كس فضل او را قبول نكند مرا کوچک کرده و هر كس با او نبرد كند با من به نبرد پرداخته است و هر كه او را دشنام دهد مرا دشنام داده است؛ زيرا او از من است و از گِل وجود من خلق شده است. او شوهر فاطمه(علیها السلام) دخترم و پدر دو فرزندم حسن و حسين(علیهما السلام) است.
حضرت(صلی الله علیه و آله) در ادامه فرمود: من و على و فاطمه و حسن و حسين(علیهم السلام) و نُه فرزند حسين(علیه السلام) حجتهاى خدا بر خلقیم. دشمنانمان دشمنان خدا و دوستانمان دوستان خدايند.

منابع:

امالی، شيخ صدوق، ص۱۹۴؛ بشارة المصطفى، محمد بن أبی القاسم طبری، ص۵۰؛ تحصين، سيد ابن طاووس، ص۵۳۵؛ صراط المستقيم، علی بن يونس عاملی، ج۲، ص۱۲۶؛ مشارق أنوار اليقين، حافظ رجب برسی، ص۸۲؛ إثبات الهداة، حر عاملی ، ج‏۲، ص۱۰۲؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۳۶، ص۲۲۷.

همچنین:

«أَخْبَرَنَا أَيْضاً أَبُو جَعْفَرٍ عَنْ‏ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْعَلَوِيِّ عَنْ عَمِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْقَاسِمِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ الْكُوفِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ الْمُفَضَّلِ عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ[الجعفی] عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ‏: إِنَّ اللَّهَ‏ جَعَلَ‏ عَلِيّاً وَ زَوْجَتَهُ‏ وَ أَبْنَاءه[اِبنَیه] حُجَجَ اللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ هُمْ أَبْوَابُ الْعِلْمِ فِي أُمَّتِي مَنِ اهْتَدَى بِهِمْ‏ هُدِيَ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‏.»

ترجمه: جابر بن عبد اللَّه انصارى می‌گويد؛ پيامبر اکرم فرمود: خداى سبحان، على و همسر و فرزندانش را حجّت‏هاى خود بر مردم قرار داده است و آنان در‏هاى علم براى امّت من هستند. هر كسى در جست و جوى هدايت توسط آنان باشد به صراط مستقيم هدايت مى‏يابد.
منبع اهل تسنن: شواهد التنزيل، حاكم حسكانی، ج۱، ص۷۶.

همچنین:

«عن عَلِيِّ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‏: لَقَدْ هَمَمْتُ بِتَزْوِيجِ فَاطِمَةَ ابْنَةَ مُحَمَّدٍ حِيناً وَ لَمْ أَتَجَرَّأْ أَنْ أَذْكُرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ ‏… ثُمَّ أَمَرَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مَلَكاً مِنْ مَلَائِكَةِ الْجَنَّةِ يُقَالُ لَهُ رَاحِيلُ وَ لَيْسَ فِي الْمَلَائِكَةِ أَبْلَغُ مِنْهُ فَخَطَبَ بِخُطْبَةٍ لَمْ يَخْطُبْ بِمِثْلِهَا أَهْلُ السَّمَاءِ وَ لَا أَهْلُ الْأَرْضِ ثُمَّ أَمَرَ مُنَادِياً فَنَادَى أَلَا يَا مَلَائِكَتِي وَ سُكَّانَ جَنَّتِي بَارِكُوا عَلَى عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حَبِيبِ مُحَمَّدٍ وَ فَاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ فَإِنِّي قَدْ بَارَكْتُ عَلَيْهِمَا فَقَالَ رَاحِيلُ: يَا رَبِّ وَ مَا بَرَكَتُكَ عَلَيْهِمَا أَكْثَرَ مِمَّا رَأَيْنَا لَهُمَا فِي جِنَانِكَ وَ دَارِكَ‏؟ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: يَا رَاحِيلُ إِنَّ مِنْ بَرَكَتِي عَلَيْهِمَا أَنِّي أَجْمَعُهُمَا عَلَى مَحَبَّتِي‏ وَ أَجْعَلُهُمَا حُجَّتِي‏ عَلَى خَلْقِي وَ عِزَّتِي وَ جَلَالِي لَأَخْلُقَنَّ مِنْهُمَا خَلْقاً وَ لَأُنْشِئَنَّ مِنْهُمَا ذُرِّيَّةً أَجْعَلُهُمْ خُزَّانِي فِي أَرْضِي وَ مَعَادِنَ لِحُكْمِي بِهِمْ أَحْتَجُّ عَلَى خَلْقِي بَعْدَ النَّبِيِّينَ وَ الْمُرْسَلِينَ…»

ترجمه: امام رضا(علیه السلام) فرمود: پدرم از پدرش جعفر بن محمّد و آن حضرت از پدر خود از جدّ بزرگوار خويش نقل فرمود كه: [در امر ازدواج حضرت علی و حضرت زهرا]… خداوند تبارک و تعالى به ملكى از ملائک بهشت به نام راحيل- كه در بلاغت، هيچ يک از ملائكه به پاى او نمى‏رسند- امر فرمود كه خطبه بخواند. او نيز خطبه‏اى خواند كه اهل آسمان و زمين چنين خطبه‏اى نياورده بودند. سپس به يک منادى دستور داد تا چنين جار بزند: اى ملائک من و اى ساكنين بهشت من! به علىّ بن ابى طالب حبيب محمّد، و فاطمه دختر محمّد تبريک بگوييد. من براى آنان خير و بركت قرار دادم. راحيل گفت: بركت تو بر آن دو بيشتر از آنچه ما در بهشت و منزلت براى آنان مشاهده كرديم چيست؟ خداوند فرمود: اى راحيل! از جمله بركت من بر آن دو اين است كه آنان را بر محبّت خودم، با هم همراه مى‏كنم و حجّت خود بر مردم قرار مى‏دهم، و قسم به عزّت و جلالم كه به آنان فرزندانى می‌دهم كه در زمين، گنجينه‏داران و معادن حكمت خواهند بود. بعد از پيامبران، آنان را حجّت بر مردم قرار مى‏دهم.

منابع شیعه: امالی، شيخ صدوق، ص۶۵۴؛ عيون أخبار الرضا، شيخ صدوق، ج۱، ص۲۰۲؛ روضة الواعظين، فتال نيشابوری، ص۱۴۵؛ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۷؛ تسلية المجالس، کرکی حائری، ج‏۱، ص۵۱۸؛ جواهر السنیه، حر عاملی، ص۲۳۴؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۱۰۳.