فاطمه زهرا

«عَنْ سَدِيرٍ الصَّيْرَفِيِّ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ‏ خُلِقَ نُورُ فَاطِمَةَ قَبْلَ أَنْ تُخْلَقَ الْأَرْضُ وَ السَّمَاءُ.
فَقَالَ بَعْضُ النَّاسِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَلَيْسَتْ هِيَ إِنْسِيَّةً؟ فَقَالَ: فَاطِمَةُ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ. قَالَ: يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ كَيْفَ هِيَ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ؟ قَالَ: خَلَقَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ نُورِهِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَ آدَمَ إِذْ كَانَتِ الْأَرْوَاحُ، فَلَمَّا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ آدَمَ عُرِضَتْ عَلَى آدَمَ.
قِيلَ: يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ أَيْنَ كَانَتْ فَاطِمَةُ؟ قَالَ: كَانَتْ فِي حُقَّةٍ تَحْتَ سَاقِ الْعَرْشِ.
قَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَمَا كَانَ طَعَامُهَا؟ قَالَ التَّسْبِيحُ وَ التقْدِیسُ وَ التَّهْلِيلُ وَ التَّحْمِيدُ. فَلَمَّا خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ آدَمَ وَ أَخْرَجَنِي مِنْ صُلْبِهِ أَحَبَّ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُخْرِجَهَا مِنْ صُلْبِي جَعَلَهَا تُفَّاحَةً فِي الْجَنَّةِ وَ أَتَانِي بِهَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ لِي: السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ يَا مُحَمَّدُ. قُلْتُ: وَ عَلَيْكَ السَّلَامُ وَ رَحْمَةُ اللَّهُ حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ. فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّ رَبَّكَ يُقْرِئُكَ السَّلَامَ. قُلْتُ: مِنْهُ السَّلَامُ وَ إِلَيْهِ يَعُودُ السَّلَامُ.
قَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّ هَذِهِ تُفَّاحَةٌ أَهْدَاهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْكَ مِنَ الْجَنَّةِ فَأَخَذْتُهَا وَ ضَمَمْتُهَا إِلَى صَدْرِي قَالَ يَا مُحَمَّدُ يَقُولُ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ كُلْهَا فَفَلَقْتُهَا فَرَأَيْتُ نُوراً سَاطِعاً فَفَزِعْتُ مِنْهُ. فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ مَا لَكَ لَا تَأْكُلُ، كُلْهَا وَ لَا تَخَفْ فَإِنَّ ذَلِكَ النُّورَ الْمَنْصُورَةُ فِي السَّمَاءِ وَ هِيَ فِي الْأَرْضِ فَاطِمَةُ.
قُلْتُ: حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ وَ لِمَ سُمِّيَتْ فِي السَّمَاءِ الْمَنْصُورَةَ وَ فِي الْأَرْضِ فَاطِمَةَ؟ قَالَ: سُمِّيَتْ فِي الْأَرْضِ فَاطِمَةَ لِأَنَّهَا فَطَمَتْ شِيعَتَهَا مِنَ النَّارِ وَ فُطِمَ أَعْدَاؤُهَا عَنْ حُبِّهَا وَ هِيَ فِي السَّمَاءِ الْمَنْصُورَةُ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ:﴿يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ﴾ يَعْنِي نَصْرَ فَاطِمَةَ لِمُحِبِّيهَا.»

ترجمه:

سدير صيرفى گويد: امام صادق(علیه السلام) از پدرش از اجدادش روايت نمود: كه پيغمبر فرمود: نور فاطمه(علیهاالسلام) پيش از آفرينش زمين و آسمانها آفريده شد.
بعضی از مردم گفتند: اى پيامبر خدا بنا بر اين فاطمه از جنس بشر نيست؟ پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در پاسخ او فرمود: فاطمه حوریه‌ای از جنس بشر است.
گفتند: اى پيغمبر خدا! چگونه مى‏شود كه زهرا حوريّه و انسيّه باشد؟ فرمود: پيش از اين كه پروردگار متعال، حضرت آدم را خلق نماید، در آن هنگام كه ارواح وجود داشتند، فاطمه(علیهاالسلام) را از نور خود خلق كرد، و وقتی آدم را آفريد نور فاطمه(علیهاالسلام) را بر آدم(علیه السلام) عرضه نمود.
گفته شد: اى پيامبر خدا! حضرت فاطمه(علیهاالسلام) در آن هنگام كجا بود؟ فرمود: نور او در ميان یک ظرف در زير ساق عرش جاى داشت. گفتند: اى رسول خدا! غذاى وى چه بود؟ فرمود: «تسبیح و تقدیس خدا و لا اله الّا اللَّه گفتن، و حمد خدا را بجای آوردن.
وقتى كه پروردگار متعال، آدم را آفريد، مرا از صلب او بيرون نمود، و دوست داشت فاطمه(علیهاالسلام) را از صلب من بيرون آرد، پس او را به صورت یک سيب در بهشت در آورد، و جبرئيل آن سيب را نزد من آورد و به من گفت: اى محمّد درود و رحمت و بركات خدا بر تو باد! گفتم: اى دوست من جبرئيل! بر تو باد درود و رحمت خدا و بركات او!
آنگاه جبرئيل گفت: اى محمّد! خدا تو را سلام مى‏رساند، گفتم: سلام از جانب خداست و به سوى او باز خواهد گشت، گفت: اى محمّد، اين سيبى است كه خداى عزّ و جلّ از بهشت براى تو هديه فرستاده است، من آن را گرفتم و به سينۀ خود نهادم. جبرئيل گفت: اى محمّد! خداوند جلّ جلاله مى‏فرمايد: اين سيب را میل نما! چون آن سيب را شكافتم. نورى از آن تابيد كه من ترسان شدم. گفت: اى پيامبر خدا چرا آن را ميل نمى‏كنى؟ آن را بخور و مهراس! زيرا آن نور بانوئى است كه در آسمان «منصوره» و در زمين «فاطمه» نام دارد.
گفتم: اى حبیب من جبرئيل، چرا در آسمان «منصوره» و در زمين «فاطمه» است؟
جبرئیل گفت: بدين سبب در زمين «فاطمه» ناميده شده كه شيعيان وی از آتش جهنم باز نگه داشته شده‌اند و دشمنانش از دوستی و محبّت وى محروم می‌مانند و در آسمان «منصوره» نامیده شده است كه این همان کلام خدای تعالی است که فرموده: ﴿يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ﴾؛( روم: ۴.) [در روز (قيامت) مؤمنان به نصرت الهی شادمان می‌گردند] منظور از اين يارى همان نصرتى است كه حضرت فاطمه(علیهاالسلام) به دوستان خويش خواهد كرد.

منابع:

معانی الأخبار، شيخ صدوق، ص۳۹۶؛ تفسير فرات كوفی، فرات بن إبراهيم كوفیی، ج۴۳، ص۴.