فاطمه زهرا

عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْ‏: «كَانَتْ [فاطمةُ] إِذَا دَخَلَتْ عَلَيْهِ [صلی الله علیه و آله] رَحَّبَ بِهَا وَ قَامَ إِلَيْهَا فَأَخَذَ بِيَدِهَا فَقَبَّلَهَا‏ وَ أَجْلَسَهَا فِي مَجْلِسِهِ وَ كَانَ إِذَا دَخَلَ عَلَيْهَا رَحَّبَتْ بِهِ وَ قَامَتْ إِلَيْهِ فَأَخَذَتْ بِيَدِهِ فَقَبَّلَتْهُ وَ أَجْلَسَتْهُ فِي‏ مَجْلِسِهَا».

ترجمه:

از عایشه چنین نقل شده است که: هرگاه فاطمه(علیهاالسلام) به حضور پيامبر(صلی الله علیه و آله) مى‏آمد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) او را خوش آمد می‌گفت و [به احترام او] می‌ایستاد و به سوی آن حضرت(علیهاالسلام) می‌رفت و دستان او را می‌گرفت و او را می‌بوسید و او را در جاى خود مى‏نشانيد و هرگاه پيامبر(صلی الله علیه و آله) نزد فاطمه(علیهاالسلام) مى‏رفت، حضرت فاطمه(علیهاالسلام) به پدر، خوش آمد می‌گفت و بر می‌خاست و به سوی ایشان می‌رفت و دست حضرت را می‌گرفت و او را مى‏بوسيد و در جای خود می‌نشانید.

منابع:
أمالی، شيخ طوسی، ص۴۰۰؛ بشارة المصطفى، طبری، ص۳۸۹؛ حلية الأبرار، علامه بحرانی، ج۱، ص۱۸۸:(با کمی اختلاف)؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۲۵.
منابع اهل تسنن: سنن أبی داود، ابن الأشعث سجستانی، ج۲، ص۵۲۲؛ سنن الكبرى، نسائی، ج۵، ص۳۹۲؛ مستدرک، حاكم نيشابوری، ج۳، ص۱۵۴ (حاکم گوید: هذا حديث صحيح على شرط الشيخين و لم يخرجا.) و (تعليق الذهبي في التلخیص : بل صحيح)؛ سنن الكبرى، بيهقی، ج۷، ص۱۰۱؛ مقتل الحسین، خوارزمی، ج۱، ص۹۳؛ ينابيع الموده، قندوزی، ج۲، ص۵۵.

همچنین: رَوَوْا عَنْ عَائِشَةَ: «أَنَّ فَاطِمَةَ كَانَتْ إِذَا دَخَلَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ قَامَ لَهَا مِنْ مَجْلِسِهِ وَ قَبَّلَ رَأْسَهَا وَ أَجْلَسَهَا مَجْلِسَهُ وَ إِذَا جَاءَ إِلَيْهَا لَقِيَتْهُ وَ قَبَّلَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا صَاحِبَهُ وَ جَلَسَا مَعاً.» از عايشه روايت كرده‏اند كه گفت: هر گاه فاطمه نزد پيامبر مى‏آمد پيامبر از جاى خود بر می‌خاست و سر فاطمه را مى‏بوسيد و او را در جاى خود مى‏نشانيد و هر گاه رسول خدا نزد فاطمه مى‏رفت و فاطمه آن حضرت را ملاقات می‌كرد یک‌ديگر را مى‏بوسيدند و با یک‌ديگر مى‏نشستند. إعلام الورى، شيخ طبرسی، ج۱، ص۲۹۶؛ مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۳؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۴۰.

و همچنین: أَبُو ثَعْلَبَةَ الْخُشَّنِيُّ قَالَ‏: «كَانَ رَسُولُ اللَّهِ إِذَا قَدِمَ مِنْ سَفَرِهِ يَدْخُلُ عَلَى فَاطِمَةَ فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَقَامَتْ إِلَيْهِ وَ اعْتَنَقَتْهُ وَ قَبَّلَتْ بَيْنَ عَيْنَيْهِ‏.»؛ ابو ثعلبه خُشنى گويد: هر گاه رسول خدا از مسافرتى بازمى‏گشت [ابتدا] به نزد [دخترش] فاطمه مى‏رفت، پیامبر وارد مى‏شد و فاطمه بر مى‏خاست و به سوی آن حضرت ‌می‌رفت معانقه مى‏كرد و ميان دو چشم ایشان را مى‏بوسيد. مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۲؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۴۰.

و همچنین: «عَنْ عَائِشَة و عِكْرِمَة: كَانَ [إنّ] النَّبِيُّ [رسول اللّٰه] صَلَّى‏ اللَّهُ‏ عَلَيْهِ‏ وَ آلِهِ‏ إِذَا قدم مِنْ‏ مَغَازِيهِ‏ قَبَّلَ فَاطِمَةَ»؛ عايشه و عکرمه گويند: هر گاه رسول خدا از غزواتش باز مى‏گشت به ديدن فاطمه مى‏آمد و او را مى‏بوسيد. مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۲؛ بحار الأنوار، ج۳۷، ص۷۰.
منابع اهل تسنن: مصنف، ابن أبی شيبة كوفی، ج۳، ص۴۶۰؛ ذخائر العقبى، محب طبری، ص۳۶ (طبری، با این اختلاف نقل کرده: إنّ النبي كان إذا جاء من مغزاه قبّل فاطمة)؛ ينابيع المودة، قندوزی، ج۲، ص۱۳۱ (عبارت قندوزی: إن النبي صلى اللّٰه عليه و آله و سلم كان إذا جاء من سفر قبّل فاطمة).

و همچنین: «كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى‏ اللَّهُ‏ عَلَيْهِ‏ وَ آلِهِ‏ إِذَا رَجَعَ مِنْ‏ مَغَازِيهِ‏ بَدَأَ بِفَاطِمَةَ فَقَبَّلَها» مناقب امام أميرالمؤمنين، محمد بن سليمان كوفی، ج۲، ص۱۹۶.
و به همین مضمون در منابع اهل تسنن: آحاد و مثانی، ضحاک، ج۵، ص۳۵۹؛ صحيح ابن حبان، ج۲، ص۴۷۰؛ مقتل الحسین، خوارزمی، ج۱، ص۹۶؛ نظم درر السمطين، زرندی، ص۱۷۷ ؛ موارد الظمآن، هيثمی، ج۸، ص۲۳۱ و ص۲۳۳.