ترجمه:

موسی بن قاسم گوید: به امام جواد(علیه السلام) عرض کردم: من مى‏خواستم به نيابت از شما و نيابت از پدرت ابو الحسن الرضا(علیه السلام) طواف كنم. مردم گفتند كه اوصيا نيازى به طواف ندارند. آيا درست است؟ ابو جعفر(علیه السلام) گفت: نه، هر چند كه ممكن باشد به نيابت از اوصيا طواف كن كه نيابت از اوصيا جايز است.
چند سال بعد به امام جواد(علیه السلام) گفتم: من سه سال پيش از شما اجازه گرفتم كه‏ به نيابت از شما و پدرت ابو الحسن(علیه السلام) طواف كنم و مدتها طواف كردم. بعد، فكرى در خاطرم گذشت كه به آن عمل كردم. حضرت(علیه السلام) فرمود: چه فكرى؟
من گفتم: یک روز به نيابت از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) طواف كردم. حضرت(علیه السلام) بلافاصله فرمود: «صلوات خدا بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) باد» و این را سه مرتبه فرمود. گفتم: روز دوم به نيابت از امير المؤمنين(علیه السلام) طواف كردم و روز سوم به نيابت از امام حسن مجتبى(علیه السلام) و روز چهارم به نيابت از سيد الشهدا(علیه السلام) و روز پنجم به نيابت از على بن الحسين امام سجاد(علیه السلام) و روز ششم به نيابت از ابو جعفر محمد بن على امام باقر(علیه السلام) و روز هفتم به نيابت از ابو عبد اللَّه امام صادق(علیه السلام) و روز هشتم به نيابت از جدّت موسى بن جعفر(علیه السلام) و روز نهم به نيابت از پدرت على بن موسى(علیه السلام) و روز دهم به نيابت از طرف شما، اى سرور من اين اوصيا همان رهبرانى هستند كه من با ولايت آنان خدا را بندگى مى‏كنم.
ابو جعفر(علیه السلام) فرمود: در اين صورت خدا را با دين و آئينى بندگى مى‏كنى كه خداوند، غير آن را نمى‏پذيرد.
من گفتم: گاه مى‏شود كه به نيابت از طرف مادرت فاطمه(علیها السلام) طواف مى‏كنم و گاه مى‏شود كه طواف نمى‏كنم.
حضرت(علیه السلام) فرمود: هر چه بيشتر به نيابت از مادرم فاطمه(علیها السلام) طواف كن كه این طواف، افضل است از هر آنچه تو انجام می‌دهی إن‌شاءاللَّه.

منابع:
كافی، شيخ كلينی، ج۴، ص۳۱۴؛ تهذيب الأحكام، شيخ طوسی، ج۵، ص۴۵۰؛ وسائل الشيعه، حر عاملی، ج۱۱، ص۲۰۱؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۵۰، ص۱۰۲.

ترجمه:

يزيد بن عبد الملک از پدرش، از جدّش روايت كرده است كه گفت: من بر حضرت فاطمه(علیها السلام) وارد شدم، او در سلام، پيش‌دستى كرد و فرمود: چه چيزى تو را به اينجا آورده است؟ گفتم: طلب بركت.
آن حضرت فرمود: پدرم – که صاحب چنان عظمتی است – به من خبر داد که هر كس بر او [رسول خداصلی الله علیه و آله] و بر من سه روز سلام دهد خداوند بهشت را بر او واجب سازد. گفتم: در زمان حيات او و شما؟ فرمود: بله [در زمان حيات ما] و بعد از وفات ما.

منابع:
تهذيب الأحكام، شيخ طوسی، ج۶، ص۹؛ مناقب آل أبی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۳۹ – ۱۴۰؛ مزار، محمد بن جعفر مشهدی، ص۳۵؛ وسائل الشيعة، حر عاملی، ج۱۴، ص۳۶۷؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۹۷، ص۱۹۴.

همچنین: عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ النوفلي عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ: «دَخَلْتُ عَلَى فَاطِمَةَ بِنْت رَسُول اللّه قال: فَبَدَأَتْنِي‏ بِالسَّلَامِ‏ قَالَ‏ و قَالَتْ:‏ قَالَ أَبِي وَ هُوَ ذَا هُوَ: مَنْ سَلَّم عَلَيَّ وَ عَلَيكِ ثَلاثَة أيَّام، فَلَهُ الجَنّة. قُلْتُ لَهَا: ذا فِي حَيَاتِهِ وَ حَيَاتِكِ أَو بَعْدَ مَوْته وَ مَوْتكِ؟ قَالَتْ: فِي حَيَاتنا وَ بَعْدَ وَفَاتنَا.» يزيد بن عبد الملک از پدرش، از جدّش روايت كرده است كه گفت: من بر حضرت فاطمه وارد شدم، او در سلام پيش دستى كرد. سپس فرمود: پدرم – که صاحب چنان عظمتی است – به من فرمود: دخترم هر كس بر من و بر تو سه روز سلام دهد خداوند بهشت را بر او واجب سازد. گفتم: در زمان حيات او و شما و یا پس از موت او و شما؟ فرمود: بله در زمان حيات ما و بعد از وفات ما.
منبع اهل تسنن: مناقب أهل البيت، ابن مغازلی، ص۴۲۶.

ترجمه:

از حضرت زهرا(علیها السلام) روايت شده كه فرمودند: پدرم رسول خدا به من فرمودند: اى فاطمه! كسى كه بر تو صلوات بفرستد خدا او را مى‏آمرزد و در هر جاى بهشت كه باشم وى را به من ملحق می‌‌نمايد.

منابع:
كشف الغمة، اربلی، ج۲، ص۱۰۰؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۹۷، ص۱۹۴ و ج۴۳، ص۵۵.