ترجمه:
از امام حسن عسکری علیه السلام از پدرانش روایت شده که رسول خدا (صلی الله علیه و آله)فرمود:
آن هنگام که خدای تعالی آدم و حوا را آفرید، ایشان در بهشت به خود بالیدند، و آدم(علیه السلام) به حوا فرمود: خدای تعالی خلقی بهتر از ما نیافریده است.
خدای عزوجل به جبرئیل وحی فرمود: آن بنده من که در بهشت فردوس اعلی جای دارد، را به نزد من بیاور. پس چون آدم(علیه السلام) و حوا به فردوس داخل شدند، چشمشان به جاریه‌ای افتاد كه بر فراز فرشى از فرش‌هاى بهشت نشسته بود، بر سرش تاجی از نور و در دو گوشش، دو گوشواره از نور قرار داشت و بهشت از حُسن صورتش [نور صورتش] روشن شده بود.
آدم(علیه السلام) فرمود: ای حبیب من جبرائیل! این جاریه‌ای که بهشت از حُسن صورتش روشن شده کیست؟ جبرئیل فرمود: این (جاریه)، فاطمه(علیها السلام) است دختر محمد – پیامبری از فرزندان تو در آخرالزمان-.
آدم(علیه السلام) پرسید: این تاج که بر سر اوست چیست؟ جبرئیل پاسخ داد: شوهرش علی‌بن ابی طالب(علیه السلام).
آدم(علیه السلام) پرسید: این دوگوشواره که در گوش او هستند، چیست؟ جبرئیل پاسخ داد: دو فرزندش حسن و حسین(علیهما السلام).
آدم(علیه السلام) پرسید: ای حبیبم جبرئیل! آیا ایشان قبل از من آفریده شده‌اند؟جبرئیل فرمود: ایشان چهار هزار سال قبل از این که تو خلق شوی در غامض علم الله موجود بودند.
منابع:
كشف الغمه، اربلی، ج۲، ص۸۳ – ۸۴ (اربلییی، ج۱، ص۲۰۹ – ۲۱۰؛ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۲؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۲۵، ص۵ – ۶ و ج۴۳، ص۵۲.
]]>ترجمه:
ابراهیم بن محمد بن عیسی عُریضی گفت: روزی امام جواد به ما فرمود: هنگامی كه به جانب قبر جدّه‌ات فاطمه رفتی بگو: ای امتحان شده، خداییید، پیید، محنت را بر تو عرضه نمود، پس تو را بر آن محنت، صابر یافت.
منابع:
تهذيب الأحكام، شيخ طوسی، ج۶، ص۹ – ۱۰؛ وسائل الشيعه، حر عاملی، ج۱۴، ص۳۶۷ – ۳۶۸؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۹۷، ص۱۹۴.
همچنین در زیات حضرت زهرا آمده است: «السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا مُمْتَحَنَةُ امْتَحَنَكِ الَّذِي خَلَقَكِ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَكِ وَ كُنْتِ لِمَا امْتَحَنَكِ بِهِ صَابِرَةً…» سلام بر تو ایی‌ها دچار شده‌ای، خداییید، پیید، محنت را بر تو عرضه نمود، پس تو را بر آن محنت، صابر یافت. مزار، شيخ مفيد، ص۱۷۸؛ مصباح المتهجد، شيخ طوسی، ص۷۱۱؛ جمال الأسبوع، سيد ابن طاووس، ص۳۹؛ مزار، محمد بن جعفر مشهدی، ص۷۹؛ مزار، شهيد اول، ص۲۱؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۹۹، ص۲۱۲.
]]>