ترجمه:
از امام صادق(علیه السلام) روایت شده که فرمودند: پيامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) فاطمه(علیها السلام) را بسیار مى بوسيد. عايشه از اين موضوع اظهار ناراحتى كرد. رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمود: اى عايشه! وقتی كه مرا به آسمان بردند، داخل بهشت شدم. و جبرئيل مرا نزدیک درخت طوبى برد و مقدارى از ميوه‌های آن به من داد. پس از خوردن آن ميوه، خداوند آن را به آبی در پشت من تبدیل نمود. هنگامى كه به زمين بازگشتم با خديجه(علیها السلام) مواقعه نمودم و او به فاطمه(علیها السلام) حامله شد؛ پس هيچ گاه فاطمه(علیها السلام) را نبوسيده ام مگر اينكه بوى درخت طوبى را از او استشمام كرده ام.
منابع:
تتفسیر عیاشی، عیاشی، ج۲، ص۲۱۲؛تفسير قمی، علی بن إبراهيم قمی، ج۱، ص۳۶۵؛ تأويل الآيات، استر آبادی، ج۱، ص۲۳۶؛ تفسیر برهان، علامه بحرانی، ج۳، ص۲۵۴؛ بحار الانوار، علامه مجلسی، ج۱۸، ص۳۶۴ و ج۴۳، ص۶؛ تفسير نور الثقلين، حويزی، ج۳، ص۱۳۱.
و با اختلاف کم در این منابع: تفسير مجمع البيان، شیخ طبرسی، ج۶، ص۳۷؛ اعلام الوری، شیخ طبرسی، ج۱، ص۲۹۷؛ دُر النظيم، يوسف بن حاتم شامی، ص۱۰۶؛ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۸؛ زبدة التفاسير، ملا فتح اللّٰه كاشانی، ج۳، ص۴۴۹. .
همچنین: «عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: كُنْتُ أَرَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ يُقَبِّلُ فَاطِمَةَ قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ [وَ آلِهِ] وَ سَلَّمَ إِنِّي أَراكَ تَفْعَلُ شَيْئاً مَا كُنْتُ أَرَاكَ تَفْعَلُهُ مِنْ قَبْل؟ فَقَالَ: يَا حُمَيْرَاءُ إِنَّهُ لَمَّا كَانَ لَيْلَةٌ أُسْرِيَ بِي إِلَى السَّمَاءِ أُدْخِلْتُ الْجَنَّةَ فَوَقَفْتُ عَلَى شَجَرَةٍ مِنْ شَجَرِ الْجَنَّةِ لَمْ أَرَی [أرَ] فِي الْجَنَّةِ شَجَرَةً هِيَ أَحْسَنُ مِنْهَا حُسْناً وَ وَ لَا أَبْيَضُ مِنْهَا وَرَقةً وَ لَا أَطْيَبُ مِنْهَا ثَمَراً فَتَنَاوَلْتُ ثَمَرَةً مِنْ ثَمَرِتِهَا فَأَكَلْتُهَا فَصَارَتْ نُطْفَةً فِي صُلْبِي فَلَمَّا هَبَطْتُ إِلَى الْأَرْضِ وَاقَعْتُ خَدِيجَةَ فَحَمَلَتْ بِفَاطِمَةَ فَإِذَا أَنَا اشْتَقْتُ إِلَى رَائِحَةِ الْجَنَّةِ شَمَمْتُ رِيحَ فَاطِمَةَ»
ترجمه: از عایشه روايت شده كه گفت: مى‌ديدم رسول خدا حضرت فاطمه را مى‌بوسد. گفتم: ای رسول خدا می‌بینم کاری میکنید که پیش از این نمی‌کردید. رسول خدا فرمود: اى حميرا! وقتى که در شب معراج مرا به آسمان بردند، مرا وارد بهشت كردند. برابر درختى از درختان بهشت ايستادم كه در تمام بهشت درختی از آن زيباتر و برگهایى از برگهاى آن سفيدتر و ميوه‌اى از ميوۀ آن خوشبوتر نديدم! ميوه‌اى را از آن درخت تناول كردم نطفه‌اى در صلب من شكل گرفت، آنگاه كه به زمين بازگشتم با همسرم خديجه مواقعه نمودم و خديجه به فاطمه آبستن شد. لذا هرگاه مشتاق بوى بهشت می‌شوم فاطمه را مى‌بويم.
منابع اهل تسنن: معجم الكبير، طبرانی، ج۲۲، ص۴۰۱؛ مجمع الزوائد، هيثمی، ج۹، ص۲۰۲ (هیثمی گوید: رواه الطبراني و فيه أبو قتادة الحراني و ثّقه أحمد و قال كان يتحرى الصدق و أنكر على من نسبه إلى الكذب)؛ دُر المنثور، سيوطی، ج۴، ص۱۵۳؛
و با اختلاف کم در این منابع: مقتل الحسین، خوارزمی، ج۱، ص۱۰۵؛ فرائد السمطین، جوینی، ج۲، ص۶۱ (عبارت جوینی: كنت أرى النبيّ صلى اللّه عليه و سلم كثيرا ما يقبّل نحر فاطمة … لمّا كان ليلة أسري بي إلى السماء، و كّل اللّه عزّوجلّ بي جبرئيل فأوقفني على شجرة من شجر الجنة لم أر في الجنّة شجرا هي أنضر منها و زقة و لا أحسن منها لونا، و لا أطيب منها رائحة،… شممت فاطمة).
همچنین: استشمام رایحۀ بهشتی از فاطمۀ زهرا(علیها السلام)
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: «قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تَلْثَمُ فَاطِمَةَ وَ تَلْتَزِمُهَا وَ تُدْنِيهَا مِنْكَ وَ تَفْعَلُ بِهَا مَا لَا تَفْعَلُهُ بِأَحَدٍ مِنْ بَنَاتِكَ فَقَالَ: إِنَّ جَبْرَئِيلَ أَتَانِي بِتُفَّاحَةٍ مِنْ تُفَّاحِ الْجَنَّةِ فَأَكَلْتُهَا فَتَحَوَّلَتْ مَاءً فِي صُلْبِي ثُمَّ وَاقَعْتُ خَدِيجَةَ فَحَمَلَتْ بِفَاطِمَةَ فَأَنَا أَشَمُّ مِنْهَا رَائِحَةَ الْجَنَّة».
ترجمه: امام باقر فرمودند: جابر گويد: به رسول خدا عرض شد: يا رسول اللّٰه، چرا شما فاطمه را می‌بوسید و او را کنار خود و نزدیک خویش می‌نشانید و به هیچ یک از دخترانتان به این اندازه لطف و عنایت ندارید؟ حضرت فرمودند: جبرئيل سيبى از سيبهاى بهشت برايم آورد و من آن را خوردم. سيب در صلب من به آبی مبدّل شد. سپس با خديجه مواقعه نمودم و او به فاطمه باردار شد. از این رو من از فاطمه بوى بهشت را استشمام مىكنم.
منابع: علل الشرائع، شيخ صدوق، ج۱، ص۱۸۳؛ نوادر المعجزات، محمد بن جرير طبری (شيعی)، ص۹۹ ؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۵؛ و با اختلاف کم در این منابع: دلائل الامامة، محمد بن جرير طبری، ص۱۴۶ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۸؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴۳، ص۵.
همچنین: «قَالَ عَلِيّ بن مُوسَی الرِّضَا … َقَالَ النَّبِيُّ لَمَّا عُرِجَ بِي إِلَى السَّمَاءِ أَخَذَ بِيَدِي جَبْرَئِيلُ فَأَدْخَلَنِي الْجَنَّةَ فَنَاوَلَنِي مِنْ رُطَبِهَا فَأَكَلْتُهُ فَتَحَوَّلَ ذَلِكَ نُطْفَةً فِي صُلْبِي فَلَمَّا هَبَطْتُ إِلَى الْأَرْضِ وَاقَعْتُ خَدِيجَةَ فَحَمَلَتْ بِفَاطِمَة فَفَاطِمَةُ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ فَكُلَّمَا اشْتَقْتُ إِلَى رَائِحَةِ الْجَنَّةِ شَمِمْتُ رَائِحَةَ ابْنَتِي فَاطِمَة»
ترجمه: امام رضا از رسول خدا روایت می‌فرمایند که ایشان فرمودند: هنگامى كه به آسمان عروج كردم، جبرئيل دستم را گرفته وارد بهشت نمود و خرمايى بهشتى به من داد. خرما را خوردم. آن خرما به صورت نطفه‌ای در صلب من در آمد، هنگامى كه به زمين بازگشتم، با خديجه مواقعه نمودم و او به فاطمه حامله گرديد، پس فاطمه حوريّهاى به شكل انسان است و من هر گاه مشتاق بوى بهشت مىشوم، بوى دخترم فاطمه را استشمام مىكنم.
منابع: امالی، شيخ صدوق، ص۵۴۶؛ توحيد، شيخ صدوق، ص۱۱۸؛ عيون اخبار الرضا، شيخ صدوق، ج۱، ص۱۰۷؛ روضة الواعظين، فتال نيشابوری، ص۱۴۹؛ احتجاج، شيخ طبرسی، ج۲، ص۱۹۱؛ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۹؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۴، ص۴.
و همچنین: «عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: دَخَلَتْ عَائِشَةُ عَلَى رَسُولِ اللَّه وَ هُوَ يُقَبِّلُ فَاطِمَةَ فَقَالَتْ… فَإِذَا أَنَا بِرُطَبٍ أَلْيَنَ مِنَ الزُّبْدِ وَ أَطْيَبَ رَائِحَةً مِنَ الْمِسْكِ وَ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ فَأَخَذْتُ رُطَبَةً فَأَكَلْتُهَا فَتَحَوَّلَتِ الرُّطَبَةُ نُطْفَةً فِي صُلْبِي فَلَمَّا أَنْ هَبَطْتُ إِلَى الْأَرْضِ وَاقَعْتُ خَدِيجَةَ فَحَمَلَتْ بِفَاطِمَةَ فَفَاطِمَةُ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ فَإِذَا اشْتَقْتُ إِلَى الْجَنَّةِ شَمِمْتُ رَائِحَةَ فَاطِمَةَ.»
ترجمه :از ابن عبّاس نقل شده كه وى گفت: عائشه بر رسول خدا وارد شد در حالى كه حضرت، فاطمه را مىبوسيد… [پیامبر جریان معراج را برای عایشه باز گو فرمودند] به درخت خرمايى بر خوردم كه خرمايش نرمتر از كف و خوشبوتر از مشک و شيرينتر از عسل بود يک خرما چيدم و خوردم اين خرما مبدّل به نطفه در صلب من شد وقتى به زمين فرود آمدم با حضرت خديجه مواقعه نمودم، او به فاطمه باردار شد پس فاطمه حوراء انسيه است و هر گاه من مشتاق بهشت شوم بوى فاطمه را استشمام مىكنم.
منابع: علل الشرائع، شيخ صدوق، ج۱، ص۱۸۴؛ مناقب آل ابی طالب، ابن شهر آشوب، ج۳، ص۱۱۴؛ محتضر، حسن بن سليمان حلی، ص۲۳۹؛ بحار الأنوار، علامه مجلسی، ج۸، ص۱۸۹.
و همچنین: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ: لَيْلَةُ أُسْرِيَ بِي أَتَانِي جَبْرَئِيلُ بِسَفَرْجَلَةٍ مِنْ الْجَنَّةِ فَأَكَلْتُهَا فَوَاقَعْتُ خَدِيجَةَ فَعَلِقَتْ بِفَاطِمَةَ فَكُنْتُ إِذَا اشْتَقْتُ إِلَى رَائِحَةِ الْجَنَّةِ شَمِمْتُ رَقَبَةٍ فَاطِمَةَ فَأَجِدُ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ.»
ترجمه: رسول خدا فرمود: شبی که به معراج رفتم، جبرئيل یک “بِه” از میوه های بهشت براى من آورد و من آن را خوردم و با خديجه مواقعه نمودم و ایشان به فاطمه حامله شد. پس هر وقت مشتاق بوى بهشت مىشوم گردن فاطمه را مى‌بويم.
منابع اهل تسنن: مستدرک، حاكم نيشابوری، ج۳، ص۱۵۶(حاکم گوید: رواته ثقات)؛مقتل الحسين، خوارزمی، ج۱، ص۱۰۶؛ مناقب علی بن أبی طالب، ابن مغازلی، ص۲۸۱؛ دُر المنثور، سيوطی، ج۴، ص۱۵۳. كنز العمال، متقی هندی، ج۱۲، ص۱۰۹؛ إتحاف السائل، قلقشندی ،ص۲۴.به این منابع نیز رجوع شود: تاريخ بغداد، خطيب بغدادی، ج۵، ص۲۹۲ – ۲۹۳؛ المجروحين، ابن حبان، ج۲، ص۲۹- ۳۰؛ ميزان الاعتدال، ذهبی، ج۲، ص۵۱۸؛ نزهة المجالس، صفوری شافعی ، ج۲، ص۳ ۲۲ (به نقل از شرح إحقاق الحق، آیت الله مرعشی نجفی، ج۱۰، ص۹)؛ الرقائق معروف بالأخوانيات، شيخ عبد الله حنفی، ص۲۵۰ (به نقل از شرح إحقاق الحق، آیت الله مرعشی نجفی، ج۴، ص۴۷۴)؛ روض الفائق، شيخ شعيب أبو مدين بن سعد مصری، ص۲۱۴ (بنابر نقل شرح إحقاق الحق، آیت الله مرعشی نجفی، ج۱۰، ص۱۰)